Aai Marathi Kavita
आई एक
नाव असतं
घरातल्या घरात
गजबजलेल
जाव असतं!
सर्वात असते तेव्हा
जाणवत नाही
आता नसली
कुठंच तरीही
नाही म्हणवत नाही
जत्रा पांगते
पालं उठतात
पोरक्या
जमिनीत
उमाळे
दाटतात
आई मनामनात
तशीच
जाते ठेवून काही
जीवाचं जिवालाच
कळावं असं
जाते देऊन काही
आई असतो
एक धागा
वातीला उजेड दावणारी
समईतली जागा
घर उजळत
तेव्हा
तिचं नसतं भान
विझून गेली अंधारात
कि सैरावैरा धावायलाही
कमी पडत राण !
पिक येतात
जातात
माती मात्र व्याकुळच
तिची कधीच भागात नाही
तहान
दिसत काहीच नसलं
डोळ्यांना
तरी
खोदत गेलल
खोल खोल
कि सापडतेच अंत : करणातील
खान
याहून का निराळी
असते आई ?
ती घरात नाही
तर मग
कुणाशी बोलतात
गोठ्यात
हबरणाऱ्या गायी?
आई खरच
काय असते
लेकराची
माय असते
वासराची
गाय असते
दुधाची
सात असते?
लंगड्याचा
पाय असते
धरणाची
ठाय असते !
आई असते
जन्माची शिदोरी
सरतही नाही
उरतही नाही
आई एक
नाव असतं
नसते तेव्हा
घरातल्या घरात
गलबलंलेलं गाव असतं !
